Her insan sustukları ile sorumludur.
Bir sabah dünyadaki bütün suçsuz insanlar aynı anda suçlu hissetmeye başladı .
Suçlular ise o gün ilk kez huzur içinde uyandı. Çünkü asıl mesele suçlu ve suçsuz ayrımının bozulması .
Bir insanın vicdanı kendisine ait olmayan bir suçla nasıl kirlenebilir?
Bir başkasının kötülüğü neden hiç tanımadığı birinin ruhunda yankı bulabilir?
Kimse bu duygunun nereden geldiğini bilmiyordu. Bir suçun hatırlanması değildi bu. Hafızanın sınırlarını aşan, insanın kendi hayatına ait olmayan bir karanlığın içine çekilmesiydi.
Birileri, hiç tanımadığı insanların yaşanmamış anılarını taşıyordu. Bir başkasının sustuğu yerde konuşuyor, bir başkasının kaçtığı yerde duruyor, bir başkasının geride bıraktığı enkazın altında nefes almaya çalışıyordu.
Bir cinayetin faili, evinde huzurla kahvaltı yaparken ,kurbanın hiç tanımadığı bir komşusu, boğazında düğümlenen bir acıyla yaşamaya çalışıyordu.
“ Dünyanın adalet sistemi çökmemişti. Daha tuhaf bir şey olmuştu. Adalet, adresini kaybetmişti.”
Bir suçun faili ile o suçun acısını taşıyan insan arasındaki mesafe ortadan kalkmış, ceza sahibini bulamayan bir gölge gibi ortada dolaşmaya başlamıştı.
Belki de insanlık ilk kez, kötülüğün yalnızca onu yapanın içinde kalmadığını anlıyordu.
Belki bir insanın yaptığı şey, başka bir insanın hayatına hiç dokunmadan da dünyanın bir yerinde yankılanabiliyordu. Birinin kırdığı kalp, başka birinin göğsünde ağrıya dönüşebiliyor, birinin söylediği yalan, hiç tanımadığı birinin dilinde gerçeği söyleme korkusu yaratabiliyordu.
Ve insanlar, ilk kez birbirlerinden yalnızca hayatlarını değil, suçlarını da miras alıyorlardı.
İnsanlık, bu tuhaflığın karşısında önce korktu, sonra alıştı.
Çünkü insan, anlamlandıramadığı şeyleri bir süre sonra yaşam biçimine dönüştürmekte ustadır. Acının bir açıklaması yoksa ona bir isim verir , isminin olduğu her şeyi yönetebileceğine inanır.
Yeni bir kavram ortaya çıktı
VİCDAN AKTARIMI
Psikologlar bunu kolektif bilinçaltının taşması olarak yorumladı. Filozoflar insanın ahlaki sınırlarının yeniden çizildiğini söyledi. Din adamları, yıllardır anlatılan günah ve sevap kavramlarının görünmeyen bir terazide tartıldığını ileri sürdü. Fakat hiçbir açıklama, insanların neden başkalarının suçlarını taşıdığını cevaplayamıyordu.
Bir süre sonra insanlar, hissettikleri acıların kaynağını araştırmaya başladı.
Kimin suçunu taşıdıklarını bilmek istiyorlardı. Birbirlerine sorular soruyor, geçmişlerini sorguluyor, hiç tanımadıkları insanların hayatlarını inceliyorlardı. Kimi bir cinayetin, kimi bir ihanetin, kimi de bir çocuğun hayatından çalınmış o yılların ağırlığını taşıyordu.
Adalet, adresini kaybetmişti.
İnsanlar kendi suçlarından kaçarken, başkalarının suçlarına sığınmaya başlamıştı. Masumiyet artık bir doğum hakkı değil, taşınması gereken bir yük hâline gelmişti.
Ve dünya, ilk kez suçsuzluğun da cezalandırılabileceğini öğreniyordu.
Fakat hiç kimse, bu acıların neden bazı insanlarda biriktiğini fark etmemişti. Çünkü herkes kendi içindeki karanlığı susturmakla meşguldü. Bir başkasının gözyaşını kendi gözyaşı sanmak, insanın kendisini iyi biri olduğuna inandırmasının en kolay yoluydu.
Bir gün, şehir merkezindeki büyük meydanda toplanan binlerce insan, aynı anda dizlerinin üzerine çöktü.
Hiçbiri birbirini tanımıyordu.
Hiçbiri aynı suçu işlememişti.
Ama hepsi aynı cümleyi söylüyordu:
"Ben yaptım."
Meydandaki kalabalığın sesi giderek yükseldi.
"Ben yaptım . “
“ Ben yaptım. “
Bu cümle, binlerce ağızdan aynı anda çıkıyor, şehrin duvarlarına çarpıp geri dönüyordu.
O sırada meydanın karşısındaki binanın penceresinde bir adam belirdi. Yıllardır işlediği suçlardan tek bir gün bile pişmanlık duymamıştı. İnsanların birbirlerinin acısını taşıdığı bu yeni dünyada, onun yüzünde küçücük dahi olsa pişmanlık izi yoktu.
Kalabalığa baktı. Gülümsedi.
Sonra ilk kez, kendi sesini duydu.
"Ben yaptım."
Gülümsemesi silindi. Dizlerinin bağı çözüldü. Yıllardır başkalarının hayatından çaldığı her şey, bir anda kendi hayatının ve kalbinin içine doldu. O güne kadar başkalarının taşıdığı acı, şimdi kendi göğsünde yer arıyordu.
Meydandaki insanlar sustu.
Çünkü o an anladılar.
Hiçbir suç başka bir bedene taşınmamıştı. Hiçbir vicdan başkasının yerine kirlenmemişti.
İnsanlık, yalnızca uzun zamandır duymadığı bir sesi yeniden duymaya başlamıştı.
Kendi sesini.
Ve belki de KEFARET suçun cezasını çekmek değil; başından beri başkasına ait olduğunu sandığın acının, aslında kendi sessizliğinin içinden doğduğunu fark etmekti.
İNSAN KENDİ SUÇLARINI TAŞIYACAK BİRİNİ BULDUĞUNDA MASUMİYETİNİ İLAN EDER.
Şelale Coşkuntuna / Magazinname.com

Yorumlar (0)
Henüz yorum yazılmamış. İlk görüşü siz bildirin!
Fikir Belirt